'Het is een kunst om het leven los te laten'

   Elly Raemaekers verzorgt al vanaf de opening van het hospice wekelijks de bloemen. Albert Heijn schenkt ons die en daar zijn we hen erg dankbaar voor. Elly haalt ze op, schikt ze creatief en verzorgt de planten. ‘Ik kijk anders, ben voor de entourage. Ik vind, het moet in balans zijn, de sfeer en uitstraling worden ook door de kleinste dingen bepaald en het moet kloppen, zeker hier.’ Elly verschoof overigens ook regelmatig wat meubilair in de woonkamer, maar nu staat het goed en dat geeft haar rust. ‘Het huis is gezelliger geworden in de loop der tijd. Met meer planten, de wisselende expositie van kunstenaars via Zout, schapenvachten. Het mag nog huiselijker, maar dat groeit door de jaren heen.’

Elly, geboren Limburgse, kwam op haar 36e naar Texel samen met haar toenmalige partner. Haar zus Gerda woonde hier toen al en werkte als klassiek homeopaat. Haar broer woont nog in het zuiden en werkte als remedial teacher. Elly wilde niet studeren en hoefde gelukkig bij nader inzien ook niet naar kostschool. ‘Ik moest het op mijn manier doen… Hier op Texel voel ik vrijheid, ik probeer dat gevoel vast te houden als ik weer in Limburg ben, maar dat lukt niet, ik ben altijd blij zodra ik weer op het eiland ben.’

Elly was bij de eerste vrijwilligers die zich aanmeldden, al voor de opening van het hospice. Door een moeilijke gebeurtenis in de familiesfeer merkte ze dat het niet het juiste moment was om als ‘zorgvrijwilliger’ te starten. Ze wilde wel graag betrokken blijven en Tanja vroeg haar of ze niet de bloemen wilde verzorgen. Dat deed ze graag en ze merkte dat ze dat wilde blijven doen. ‘Wat me vanaf het eerste moment dat ik er ben opvalt, is dat de sfeer nooit gespannen is, altijd voel je dat het goed is om er te zijn, ieder op zijn manier en met zijn of haar taak. Je kunt nergens beter vrijwilliger zijn,’ aldus Elly, die de verschillen tussen vrijwilligers boeiend vindt.

Er zijn haar zoveel momenten bijgebleven… Als ze vertelt over het huwelijk dat hier enige tijd geleden voltrokken werd, raakt ze weer ontroerd. ‘Het raakte me op allerlei manieren. Zo ferm en met heldere stem zei hij, ‘ja ik wil.’’ Met de gasten heeft ze regelmatig contact. ‘Met een mevrouw had ik aan een half woord genoeg. Als ik bij haar een bloemetje met een kaarsje precies op de juiste plek neerzette, waardeerde ze dat zeer. Ze vroeg waar ik naar de kapper ging en ik heb een keer haar haar gedaan.‘

Het valt haar zwaar dat gasten soms al zo snel na opname overlijden. ‘Al kan dat ook komen omdat ze in goede handen zijn. Het is een kunst om het leven los te laten.’

Contact

Stichting Hospice Texel
Anne Frankstraat 32
1791 DT Den Burg 

0222 728132

Uw hulp is nodig

Wilt u ons steunen? U kunt een donatie overmaken via onze website.

Inloggen